موج دریا را نباشد اختیار خویشتندست بردار از عنان گیر و دار خویشتن

زهد خشک از خاطرم هرگز غباری برنداشتمرکب نی بار باشد بر سوار خویشتن

خاک باشد از مصافم چشم دشمن را نصیبکرده ام تا خاکساری را حصار خویشتن

خار دیوار گلستانم که از بی حاصلیمی کشم خجلت ز اوج اعتبار خویشتن

خلوتی چون خانه آیینه داری پیش دستبهره ای بردار از بوس و کنار خویشتن

گوهر از گرد یتیمی می شود کامل عیاربیش ازین دامن مکش از خاکسار خویشتن

می توانی آتش شوق مرا خاموش کردگر دلت خواهد، به لعل آبدار خویشتن

دیدن آیینه را موقوف خواهی داشتنگر بدانی حال من در انتظار خویشتن

گر دهم ملک سلیمان را به موری بی سؤالهمچنان باشم ز همت شرمسار خویشتن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بس که چون آیینه صائب دیده ام نادیدنیمی شمارم زنگ کلفت را بهار خویشتن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets