عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟

ز عکس خویش در آیینه روی می پوشدچگونه رام توان کرد آن پریوش را؟

مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسانمزن به صید زبون، تیر روی ترکش را

گهر به رشته برون آید از پریشانیبه زلف یار گذار این دل مشوش را

نیام سوز بود تیغ برق بی زنهارنهان چگونه توان داشت عشق سرکش را؟

زمال، حرص محال است سیر چشم شودکه سوختن نبود اشتهای آتش را

ز دل میار نسنجیده حرف را به زبانعنان کشیده نگه دار اسب سرکش را

به خاکساری ما صرفه نیست خندیدنمکن به جام سفالین شراب بی غش را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گهر به سنگ زدن صائب از بصیرت نیستمخوان به مردم بی درد شعر دلکش را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love