آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من

شورشی دارم که می پاشم چو ابر از یکدگرکوه قاف آید اگر پیش ره سیلاب من

شوربختی بین که ریزد بحر با چندین گهرخار و خس در کاسه دریوزه گرداب من

می برد بر حال قارون رشک در زیر زمیندر ته گرد کسادی گوهر شاداب من

چند بتوان آبروی گریه پیش صبح ریخت؟تا به کی صرف زمین شور گردد آب من؟

از شتاب عمر گفتم غفلت من کم شودزین صدای آب سنگین تر شد آخر خواب من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مرگ نتواند مرا از بی قراری بازداشتمی شود صائب ز کشتن زنده تر سیماب من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets