بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من

بی تو گر پهلو به روی بستر خارا نهماضطراب دل زند صد سنگ بر پهلوی من

پنجه دعوی بتابم تیشه فولاد رابسته تا پیکان او تعویذ بر بازوی من

سهل باشد خار مژگان گر به چشمم سبز شدشیشه می می کشد قد در کنار جوی من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بس که آمد پا به سنگ محنتم در روزگاررفته رفته سنگ شد همکاسه زانوی من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets