ناله نی از جگرها آه می آرد برونیوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون

رهروی کز کاروان یک بار دور افتاده استخار را از پا به منزلگاه می آرد برون

از بهای خویش افتادن، به چاه افتادن استهرزه یوسف را فلک از چاه می آرد برون

در تنور رزق چون نوبت به قرص ما رسدچرخ گویا بیژنی از چاه می آرد برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آنچه می ریزد ز مژگان کلک صائب نقطه نیستماه کنعان سر ز جیب چاه می آرد برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate