چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

از سرِ پر شور ما ای عقل ناقص در‌گذرپاسبانی نیست حاجت خانهٔ زنبور را

بر گلِ رخسار او آن خالِ دلکش را ببینبر کفِ دستِ سلیمان گر ندیدی مور را

بلبلِ بی‌شرم گرمِ ناله بیجا گشته استعاشقِ خاموش باید غنچهٔ مستور را

ای خطِ بی‌رحم، دست از دانهٔ خالش بداراز نظر پنهان مکن، دلخوش کن صد مور را

پیش ازین خالش چنین بی‌رحم و سنگین‌دل نبودخط مشکین کرد خاک‌آلود این زنبور را

درد را با دردمندان التفاتِ دیگرستبا سرِ بندست پیوندِ دگر ساطور را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر متاعی را خریداری است صائب در جهانبهرِ زخمِ عاشقان دارد قیامت شور را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love