زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشننسیم پیش خرام تو بوی پیراهن

ازان همیشه تر و تازه است سنبل زلفکه بی حجاب کند با تو دست در گردن

ز خاک، دست و گریبان به سرو برخیزدبه خاک هر که شود قامت تو سایه فکن

ز برگ لاله این باغ سرسری مگذرکه لیلیی سر مجنون نهاده در دامن

تو کیستی که کنی سر برهنه همچو حبابدر آن فضا که نگردد محیط بی جوشن

به اینقدر که ز دل بر سر زبان آمدچو آفتاب به گرد جهان دوید سخن

سف رساند خضر را به چشمه حیوانبه مهر، چشم مسیحا شد از سفر روشن

نبرد زنگ ز آیینه دل یعقوبنسیم مصر سفر تا نکرد از مسکن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جواب آن غزل است این صائب مولویکه او چو آینه هم ناطق است و هم الکن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring