خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن

بی انتظار دامن ساحل گرفتن استچون موج دست بر دل دریا گذاشتن

دل را ز اشک تلخ سبکبار می کندسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتن

دیوانه ای، ز سنگ ملامت متاب رویبازیچه نیست سلسله بر پا گذاشتن

تا هست سنگ در کف طفلان شهر و کویدیوانگی است روی به صحرا گذاشتن

ای عشق، خود بگوی کز انصاف دور نیستما را به اختیار خرد واگذاشتن؟

در عالمی که عبرت ازو موج می زندنتوان مدار خود به تماشا گذاشتن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سرسبز باد خامه صائب که حق اوستسر در ره سخن عوض پا گذاشتن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets