دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن

گر تن دهد به کاوش مژگان اسیر عشقهر رخنه ای ز دل لب خندان شود ز حسن

هر سینه ای که هست در او خارخار عشقبی منت بهار، گلستان شود ز حسن

شورابه سرشک اسیران تلخکامشیرین چو آب چشمه حیوان شود ز حسن

سنگ ملامتی که به خونین دلان رسدسیرابتر ز لعل بدخشان شود ز حسن

هر آه سرد کز دل عشاق سر کشدسرسبز همچو سرو خرامان شود ز حسن

بخت سیاه من چه عجب سبز اگر شودجایی که آه، سنبل و ریحان شود ز حسن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بهشت نقد که جویای اوست خلقمخصوص دیده ای است که حیران شود ز حسن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love