چون آفتاب و ماه نظر را بلند کنراهی که مشکل است ز همت سمند کن

این راه دور بیش ز یک نعره وار نیستای کمتر از سپند، صدایی بلند کن

خون می خورد ز شوق لقای تو جوی شیراز تنگنای نی سفری همچو قند کن

این کارخانه ای است که خون شیر می شودهر چیز ناپسند تو باشد پسند کن

این ناخنی که بر جگر ما فشرده ایاز بهر امتحان به دل سنگ بندکن

ای آن که سنگ را به نظر لعل می کنیبخت مرا به نیم نظر ارجمند کن

از دست خود مده طرف احتیاط رااز گرگ بیشتر، حذر از گوسفند کن

نقد دو کون در گره آستین توستبخت بلند خواهی، دستی بلند کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کس به قدر همت خود کرد ریزشیصائب تو نیز دانه دل را سپند کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets