موقوف انقطاع بود اتصال مناز خود گسستن است کمند غزال من

چون ساز، گوشمال مرا ساز می کنددر ترک گوشمال بود گوشمال من

آبی که نیست در جگرم می کند سبیلریحان همیشه تازه بود در سفال من

در روز حشر شسته بود پاک، نامه هاگر نم برون دهد عرق انفعال من

سرشته خیال من از خواب نگسلدرحم است بر کسی که شود هم خیال من

بر گوهرم غبار یتیمی فزون شودچندان که چرخ بیش دهد خاکمال من

از من فراغبال درین بوستان مجوکز نقش، سبزه ته سنگ است بال من

با صد هزار عقده چو سروم گشاده رویکلفت می رسد به کسی از ملال من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چو مار سرزده پیچم به خویشتنموری اگر به سهو شود پایمال من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring