چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من

منت کند سیاه، دل روشن مرادست حمایت است نفس بر چراغ من

از خرقه داغهای مرا می توان شمرددیوار نیست مانع گلگشت باغ من

مجنون من ز وصل لباسی است بی نیازورنه سیاه خیمه لیلی است داغ من

نومید چون ز توبه سنگین خود شوم؟کز سنگ همچو لاله برآید ایاغ من

از بوستان به برگ خزان دیده ای خوشمتر می شود به نامه خشکی دماغ من

زنگ از دلم به باده گلگون نمی روددایم چو لاله زیر سیاهی است داغ من

شیرین لبان به رخصت من آب می خورندمیراب جوی شیر بود سنگداغ من

گر آب زندگی عوض می به من دهندچون لاله خون مرده شود در ایاغ من

از خویش رفته را نتوان نقش پای یافتسرگشته آن کسی که بود در سراغ من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب گذشته ام ز سر خویش عمرهاستبر خود ز باد صبح نلرزد چراغ من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring