من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او

از سر کون و مکان آزاد برخیزد چو سروبر سر هر کس که افتد سایه شمشاد او

رتبه بیداد او بالاترست از التفاتوای بر آن کس که دارد شکوه از بیداد او

آدم مسکین به یک خامی که در فردوس کردچاک شد چون دانه گندم دل اولاد او

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می تواند داد صائب آسمان را خاکمالهر که را بر کوه باشد پشت از امداد او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets