هر که چون شبنم گل پاک بود گوهر اوچمن آرا کند از دامن گل بستر او

چشم بد دور ز مژگان سبکدست تو باد!که به خون دو جهان سرخ نشتر او

هر که را برق نگاه تو کند خاکسترآتش طور توان یافت ز خاکستر او

لب تیغی که لب زخمی ازو تر نشودریشه سبزه زنگار شود جوهر او

عشق پرشور تو دریای گرامی گهری استکه سیه بختی عشاق بود عنبر او

سر خورشید ازان در خم نه چوگان استکه رساند رخ زردی به غبار در او

چرخ اگر عود مرا سوخت، به خود نقصان کردسرد شد گرمی هنگامه نه مجمر او

هر که در موسم گل باده گلگون نخوردمی شود چون زر گل، قسمت آتش زر او

عمر شیرازه گلهای چمن ده روزستخرم آن گل که پریشان نشود دفتر او

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست مخصوص دل آشفته دماغی صائبغنچه ای نیست پریشان نشود دفتر او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love