برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

بیستون خانه زنبور شود از فرهادکند اگر از دل شیرین نشود تیشه او

از فلک چشم مدارید درستی زنهارکه فتاده است ز طاق دل ما شیشه او

هر که را فکر سر زلف تو بر هم پیچیدشد پریخانه چین خلوت اندیشه او

رخنه در بیضه فولاد کند چون جوهردانه ء خال تو کز دام بود ریشه او

دل هر کس هدف ناوک بیداد تو شدبرق بیرون نتواند رود از بیشه او

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مرو از راه به دلجویی خالش صائبکه جگرخواری عشاق بود پیشه او

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love