عنان به طول امل داده ای دریغ از توبه کوچه غلط افتاده ای دریغ از تو

دلی که هر دو جهان رونمای او نشودبه هیچ و پوچ ز کف داده ای دریغ از تو

چو سرو با همه باری که بسته ای بر دلدلت خوش است که آزاده ای دریغ از تو

برای خرده سهلی که می رود بر بادغمین چو غنچه نگشاده ای دریغ از تو

فتاده است مکرر ز چشم ما دنیاازین فتاده تو افتاده ای دریغ از تو

به محفلی که ادب پا به احتیاط نهدعنان گسسته تر از باده ای دریغ از تو

درین چمن که گل از شوق آب می گرددچو آب آینه استاده ای دریغ از تو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در امید که هرگز نبسته ای بر خلقبه روی صائب نگشاده ای دریغ از تو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring