نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه

از هوا گیرند بی مغزان حدیث پوچ راکهربا را می پرد چشم از برای برگ کاه

می کند دل را سیه نور چراغ عاریتنیست ممکن شستن داغ کلف از روی ماه

زینهار از کنج عزلت پای خود بیرون منهکز بها افتاد یوسف تا برون آمد ز چاه

نیست در پایان عمر از رعشه پیران را گزیربر فروغ خویش می لرزد چراغ صبحگاه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سجده شکرش به دامان قیامت می کشدهر که را صائب شود آن طاق ابرو قبله گاه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets