گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشتآیینه در کف از عرق انفعال داشت

از چشم دام می کند امروز خوابگاهمرغی که وحشت قفس از نفس بال داشت

فیروز جنگ گشت دل شیشه بار مادر کوچه ای که سنگ حذر از سفال داشت

زیر سیاه خیمه لیلی نشسته بودمجنون اگر چه چشم به چشم غزال داشت

جز دود دل نچید گلی از وصال شمعفانوس ساده لوح چها در خیال داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. امروزه خنده طرح به گلزار می دهدآن روزگار رفت که صائب ملال داشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring