بندگی کردن پسندیده است با آزادگیسرو را خط امان شد از خزان استادگی

صد بهار تازه رو را سرو شد شمع مزارمی کشد از چشمه سار خضر آب آزادگی

می شود هر کس به مقدار تواضع سربلندقطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی

ساده لوحان بهره ور گردند از نقش مرادمی شود آیینه گلزار، آب از سادگی

هر چه در میزان بینش از گرانقدران بوداز سبک سنگان بود در پله افتادگی

رد نمی گردد دعای پاک دامانان که اشکقرة العین اجابت شد ز مردم زادگی

بس که ننشستم ز پا از بی قراری های شوقبر مجنون را برون آوردم از بی جادگی

من که صد میخانه می کردم به مخموران سبیلمی مکم اکنون لب پیمانه از بی بادگی

صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می بردآب در گوهر نگردد سبز از استادگی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ساده کن صائب دل خود را ز هر نقشی که صبحمی کشد خورشید تابان را به بر از سادگی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring