خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی

قناعت با سفال خویش کن کز ظاهرآراییشود آب گوارا ناگوار از کاسه چینی

سپهر سفله بر شیرین زبانان تنگ می گیردز بند نی نمی آید برون شکر ز شیرینی

متاب از ساده لوحی رو اگر آسودگی خواهیکه گردد دردهای نسیه نقد از عاقبت بینی

ز بار دل یکی صد شد پریشان گردی زلفشکه می سازد فلاخن را سبک پرواز سنگینی

رخش با خط برآمد خوش، که را می گشت در خاطرکه طوطی محرم آیینه گردد با سخن چینی؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برون آ از خودی تا دیده ات حق بین شود صائبکه خودبینی نگردد جمع هرگز با خدابینی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets