پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری

منت خشک چرا می کشی از آب حیات؟تو که قدرت به لب خویش مکیدن داری

چشم بد دور ز مژگان شکار اندازتکه بر آهوی حرم حق تپیدن داری

می چکد گرچه طراوت ز تو چون سرو بهشتقامتی تشنه آغوش کشیدن داری

فکر تسخیر تو چون در دل عاشق گذرد؟که در آیینه ز خود فکر رمیدن داری

می کنم رحم به دلسوختگان ای لب یارگر بدانی که چه مقدار مکیدن داری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب این پنبه آسودگی از گوش برآراگر از ما هوس ناله شنیدن داری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love