بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟اینقدر صبر به عاشق نسپرده است کسی

لب نهادم به لب یار و سپردم جان راتا به امروز به این مرگ نمرده است کسی

ریزش اشک مرا نیست محرک در کاردامن ابر بهاران نفشرده است کسی

آب آیینه ز عکس رخ من نیلی شداینقدر سیلی ایام نخورده است کسی

غیر از آن کس که سر خود به گریبان برده استگوی توفیق ازین عرصه نبرده است کسی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. داغ پنهان مرا کیست شمارد صائب؟در دل سنگ شرر را نشمرده است کسی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love