باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی

پای من بر سر گنج است ز جمعیت دلنیست در دستم اگر چون دگران دنیایی

لاله را نعل بود بر سر آتش در کوهدر ره سیل حوادث تو چه پا برجایی

چشم خفاش ز خورشید ندارد قسمتورنه در دیده روشن گهران پیدایی

طوق هر فاخته ای دیده حیرت زده ای استدر ریاضی که بود سرو سهی بالایی

چشم کوته نظر آیینه ظاهربین استورنه در سینه هر قطره بود دریایی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از هر دو جهان قطع نظر آسان استاگر از جانب معشوق بود ایمایی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love