از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای

در زیر تیغ، بستر راحت فکنده ایدر چشم فتنه داد شکرخواب داده ای

عقد خرد به دختر رز برفشانده اینقد حیات را به می ناب داده ای

بر دستبرد تیغ قضا دل نهاده ایپهلوی چرب خویش به قصاب داده ای

چون خار و خس ز کجروشی های روزگارخود را به دست سیلی سیلاب داده ای

در ابروی تو دید و قضای گذشته کردایمان به چین ابروی محراب داده ای

می گفت صفحه رخ او خوش قلم ترستجولان بوسه بر رخ مهتاب داده ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز خارخار محبت چه آگه است؟پهلو به روی بستر سنجاب داده ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate