افسردگی است چاره دل دردمند راخاکسترست بستر راحت سپند را

از دار و گیر عشق، ملایک مسلمندصید حرم چه قدر شناسد کمند را؟

خضری است شوق دوست که چون راه سر کندبیرون برد مسلم از آتش سپند را

تا خط مشکبار تو آمد به روی کارآماده گشت نافه چین ریشخند را

همت بلند دار که خورشید تربیتدر چاشنی است میوه شاخ بلند را

طالع نگر، که خار و خس ما نکرد دودجایی که ماهتاب بسوزد سپند را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای باد اگر به گلشن طهران گذر کنیاز ما بپرس صائب نادردمند را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets