شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گران‌تر کرد خوابِ ناز را

انتظارِ صید دارد زاهدان را گوشه‌گیرنیست از سیری، ز دنیا چشم‌بستن باز را

در هوای رستگاری نیست بال‌افشانیممی‌کنم از بال بیرون قوّتِ پرواز را

آنچنان کز برگِ گل گردید رسوا بوی گلپردهٔ بسیارِ من بی‌پرده کرد این راز را

از هدف گردِ خدنگِ گرم‌رو ظاهر شودهست خاکستر ز دلها شعلهٔ آواز را

نیست پروا عشق را از نخوتِ اربابِ عقلمستیِ کبکان فزاید جرأتِ شهباز را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کرد صائب عیبجویان را به کم‌حرفی خموشاز خموشی شمع می‌بندد دهانِ گاز را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring