پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

بی اختیار بوسه بر آیینه می زنیگر بنگری به دیده من روی خویش را

ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاکگردآوری اگر نکنی بوی خویش را

شیرازه هزار دل پاره پاره استاز شانه تار و مار مکن موی خویش را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جوهر بس است سبزه شمشیر آبدارزحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love