پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ رادایم ستاره سوخته باشد پلنگ را

شد بیشتر ز قامت خم دل سیاهیمصیقل برد ز آینه هر چند زنگ را

بر زر مگیر تنگ که از خرده شراردایم به آهن است سر و کار سنگ را

از تیغ آبدار نترسند پردلاناز چار موجه نیست محابا نهنگ را

از خلق تنگ بر تو جهان تنگ گشته استبیرون ز پای خویش کن این کفش تنگ را

حلوای آشتی است چو شد زهر عادتیرغبت به صلح نیست بدآموز جنگ را

شد سحر ساحران ز عصای کلیم محودر راستان اثر نبود ریو و رنگ را

دوزد ز یک خدنگ به هم، شست صاف توچون دانه های سبحه قطار کلنگ را!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تا هست در چمن اثر از رنگ و بوی گلصائب مده ز دست می لاله رنگ را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring