غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

شد چو داغِ لاله خاکستر نفس در سینه امتا ز خون چون لاله پر کردم ایاغِ خویش را

چون شوم با خار و خس محشور در یک پیرهن؟من که می‌دزدم ز بوی گل دماغِ خویش را

بی‌خودی را گردشِ چشمِ تو عالمگیر ساختاز که گیرم، حیرتی دارم، سراغِ خویش را

می‌شود شورِ قیامت مرهمِ کافوریممن که پروردم به چشمِ شور، داغِ خویش را

عشرتِ دَه روزهٔ گل قابل تقسیم نیستوقفِ بلبل می‌کنم دربسته، باغِ خویش را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بیش ازین صائب نمی‌آید ز من اخفای عشقچند دارم در تهِ دامن چراغِ خویش را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring