وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر راپیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

خونین دلی که با عشق یک کوچه راه رفته استکشتی نوح داند دریای پرخطر را

از سیلی معلم گردد روان سبق هاافزون شود روایی از سکه سیم و زر را

دل چون رسد به جانان بیزار جسم گرددتا پیش شمع خواهد پروانه بال و پر را

هجران به دل گوارا ز امید وصل گردیدشهدست آب دریا لب تشنه گهر را

از گفتگوی شیرین دل از جهان نمی بردطوطی اگر نمی داشت در چاشنی شکر را

جان تو لامکانی روح تو آسمانی استتا کی کنی عمارت این جسم مختصر را؟

مطلب ز عشقبازی تحصیل خاکساری استافتادگی است حاصل از پختگی ثمر را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چند آبرو توان ریخت بر آستان خورشید؟زان از کلف سیاه است پیوسته دل قمر را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love