در شب وصل تو می لرزد دلم چون آفتابتا مباد از رخنه ای آرد شبیخون آفتاب

هر سری را در خور همت کلاهی داده اندافسر دیوانگان باشد به هامون آفتاب

هیچ جا در عالم وحدت تهی از یار نیستنامه هر ذره ای اینجاست مضمون آفتاب

ناخنی خورده است بر دل از هلال ابروی منزان نشیند از شفق هر شام در خون آفتاب

از رخت آیینه را خوش دولتی رو داده استدر درون خانه اش ماه است و بیرون آفتاب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب آن بهتر که گردون ترک بی رویی کندزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love