طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات

مهلت از نوکیسه جستن از خرد دورست دورچون سبکروحان بده پیش از طلب وام حیات

محو گردد در نظر واکردنی مد شهابدل منه چون غافلان بر طول ایام حیات

چون لب پیمانه می بوسد لب شمشیر راهر که می سازد دهانی تلخ از جام حیات

چشم عیش صافی از ایام در پیری مدارنیست غیر از درد کلفت در ته جام حیات

گر حضوری هست، در دارالامان نیستی استدانه ای جز خوردن دل نیست در دام حیات

خواب مرگش را نسازد بستر بیگانه تلخخاک باشد هر که را بستر در ایام حیات

هستی باقی به دست آور چو عالی همتانانتظار مرگ را تا کی نهی نام حیات؟

در بلا تن دادن از بیم بلا اولی ترستگردن خود را سبک کن زود از وام حیات

در قفس می افکند مرغ فلک پرواز راهر که در ملک عدم می بندد احرام حیات

جوی شیر و شهد گردد در تنش رگ زیر خاکهر که کام خلق شیرین کرد هنگام حیات

تیرگی آفاق را از دل به آب زر بشویتا سرت گرم است چون خورشید از جام حیات

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آنچه می ماند بجا از رفتگان، جز نام نیستنام نیکی کسب کن صائب در ایام حیات

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern