از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب

در دیده روشن گهران رنگ نداردهر چند ز گلزار به صد رنگ شود آب

تیغ تو شد از کشتن عشاق رگ لعلدر کان بدخشان می گلرنگ شود آب

چون در دل شیرین نکند کار، چه حاصلکز ناله فرهاد دل سنگ شود آب

شد سلسله جنبان جنون سنگ ملامتدر سینه کهسار به آهنگ شود آب

از صحبت تن گوهر دل مهره گل شدبا سنگ چو آمیخته شد، سنگ شود آب

زینسان که کند آب، دل راهروان رادر بادیه عشق چرا تنگ شود آب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از جلوه مستانه آن سرو گل اندامصائب چه عجب گر می گلرنگ شود آب؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring