لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماستاز هدف استادگی، از تیر جولان خوشنماست

صحبت نیکان بود مشاطه بدگوهرانخار تا بر دور گل باشد، چو مژگان خوشنماست

تیغ جان بخش تو شد آب از حجاب کشتگاناز کریمان معذرت در وقت احسان خوشنماست

ریزش پنهان به سایل، عمر جاویدان دهدپرده ظلمت به روی آب حیوان خوشنماست

از بزرگان ترک اسباب تکلف عیب نیستدر بساط آسمان ابر پریشان خوشنماست

مد احسان را دو چندان می کند روی گشادخنده برق از سحاب گوهر افشان خوشنماست

رشته لعل است در کوه بدخشان خار و خسشمع ماتم بر سر خاک شهیدان خوشنماست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از بزرگان روی دل صائب به خردان عیب نیستدل به دست آوردن مور از سلیمان خوشنماست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring