فریب دل مخور از دیده شیرانه اخگرکه از یک قطره (می)پر می شود پیمانه اخگر

دل عشاق دریک پله دارد شادی و غم رابه یک نرخ است عود و خس به وحدتخانه اخگر

اگر چون گل گریبان چاک سازد جای آن داردزدل آن را که درپیراهن افتد دانه اخگر

فضایی همچو آب زندگانی درنظر داردشرر راکی نشیند دل به ماتمخانه اخگر؟

ز داغ لاله درتابم که بااین تنگ ظرفیهاجگر دارانه بر سر می کشد پیمانه اخگر

زدلسوزی به چشم روشن خود می دهد جایشاگر خاشاک می آید به مهمانخانه اخگر

دل ما می جهد آخر ز قید چرخ بر انجمسپند ما نخواهد مانددر غمخانه اخگر

چه آتش بود عشق انداخت در دامان این صحراکه شد هر دانه زنجیر مجنون دانه اخگر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بررویی که من زان آتشین رو دیده ام صائببه یک صحبت سمندر راکند بیگانه اخگر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring