ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است

به جان و دل نتوان وصل آرزو کردنکه این متاع به میزان رونما سبک است

به فرق مردم آزاده، کوه الوندستبه اعتقاد تو گر سایه هما سبک است

گرفته است چنان روزگار را غفلتکه خواب چشم تو و خواب بخت ما سبک است

صدف نه ایم که باشیم مست خواب گرانحباب قلزم عشقیم، خواب ما سبک است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نمی رویم به هر پرتوی ز جا صائبشکوه طور به میزان صبر ما سبک است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate