اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

ز قرب سیمبران با نگاه دور بسازکه رشته را ز گهر بهره رنج باریک است

ز خود برآمدگان زود می رسند به کامبه بوی پیرهن این راه دور نزدیک است

ز نقش پای تو چون مهر خیره گردد چشمفسانه ای است که پای چراغ تاریک است

نماز شام شود ساقط از سحرخیزانشب وصال تو از بس به صبح نزدیک است!

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر به فکر میانش فتاده ای صائبمپوش چشم چو سوزن که راه باریک است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love