Dəvə otlaya-otlaya,Kənddən bir az uzaqlaşdı.Yetişdi bir daşqın çaya,Sudan içib, çayı aşdı.Dizin büküb çökdü yerə,Ürəyində yoxdu qorxu.Xumarlandı, birdən-birəGözlərinə girdi yuxu.

Tülkü çıxdı yuvasından,Görüncə yatmış dəvəni.Ürəyində dedi: “Ay can!Bəxtim ac qoymayır məni.

Zorba dəvə ayağıylaGəlmiş yuvamın ağzına.Onu keçirməkçün ələ,Quyruğumu quyruğunaKəndir kimi bağlayaram,Çəkib yuvama dəvəni,Ürəyini dağlayaram;Bir ay doyurar o məni”.

Bunu deyib, tez yan aldı,Dediyinə əməl etdi.Qüvvətini işə saldı,Quyruğunu ha tərpətdi,

Dəvə etmədi hərəkət,Tərpənmədi heç yerindən.Tülkü işlədirkən qüvvətZorba dəvə gördü birdən

Tərpədirlər quyruğunu;Hövl ilə qalxdı ayağa;Bu iş qorxutmuşdu onu,Üz qoydu kəndə qaçmağa...

Tülkü havada sallanmış...Qurtarmaqçün öz canını:Gah buduna batırır diş,Gah keçirir dırnağını.

Dəvə aldıqca hər yara,Qaçır daha sürət ilə.Tülkü ağa düşüb dara,Hey vurnuxur qüvvət ilə.

Kəndə çatınca tülkünüİtlər görüb, hov-hov saldı.Dağıtdılar boz kürkünü,Hərəsi bir dişlək çaldı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets