در اصل شیرازی است اما اکثر اوقات در بغداد و دارالسلطنه تبریز بسر میبرد . شاعری متین و نکته دان و شیرین بود اشعار او شتر گربه واقع شده، چه یک غزل او که تمام خوب باشد کم است، اما آنچه خوبست بسیار بسیار خوب واقع شده من با او بسیار صحبت داشته ام و شعر هم، با هم خوانده ایم و شعری چند که شاگرد او شریف مشهور ساخته موسوم بسهو اللسان از روی ستم ظریفی است از اکثر آن شعرها او را خبری نسیت و دیگر غیر از شاعری بسیار فقیر و درویش نهاد بود، وفات او در تبریز واقع شد در شهور سنه احدی و اربعین و تسعمایه و در سرخاب مدفون است.این غزل و چند بیت از اشعار اوست :

نه در راه وفایش دست و پایی میتوانم زد
تو کاز سوز محبت بی نصیبی چاره ی خودکن

که من پروانه ام خود را بجایی میتوانم زد
بدستی عاشق از سنگ ملامت خانه میسازد

بدستی تا زغم بر سر زند ویرانه می سازد
میان زهد و رندی عالمی دارم نمیدانم

این سلطنت بملک سلیمان برابر است
بیداریی که زلف تو نبود برابرم

نه آرزوی تو از دل بدر توان کردن
نه از پی تو توان آمدن ز بیم رقیب

نه بی تو رو بدیار دگر توان کردن
بیا که گریه من آنقدر زمین نگذاشت

که از فراق تو خاکی بسر توان کردن
چنین که عاشق روی توام ز جور رقیب

کی از جمال تو قطع نظر توان کردن
لسانی از پی وصلت اگر زیاده رود

متاع زندگیش مختصر توان کردن
امروز پریشان تر از آنم که توان گفت

وز داغ جدایی نه چنانم که توان گفت
حالی من دل خسته بشکلی نگرانم

اما نه بشکلی نگرانم که توان گفت
بیداد گری پنجه فرو برده بخونم

نگرفته حریفی رگ جانم که توان گفت
زخمی نرسیده است بجانم که توان زیست

شوقی نگرفته است عنانم که توان گفت
خون میچکد از داغ نهانم چو لسانی

چه ناز و فتنه که در نخل فتنه بار تو نیست
گرم بجور و جفا می کشی نمی رنجم

که مست نازی و اینها به اختیار تو نیست
از کجا میآید آن گلبرگ خندان از کجا

از کجا چشم و چراغ دردمندان از کجا
طور من بد آرزو بیحد بتان مشکل پسند

من کجا سودای این مشکل پسندان از کجا
بدل دردی کاز آن شیرین شمایل داشتم گفتم

گذشتم از سر خود هر چه در دل داشتم گفتم
خدا بدست من آن طره ی دو تا نگذاشت

غریب سلسله ای داشتم، خدا نگذاشت
خوش آنزمان که من از شوق بوسه می مردم

بدان رسید که رحمی کند، حیا نگذاشت
صراحی اشک گلرنگ از خروش چنگ می بارد

ز ابر دست ساقی آب آتش رنگ می بارد
گرفتم با دل چون شیشه راه عشق و رسوایی

چه، دانستم که در راه ملامت سنگ می بارد
یکدم از عشق تو بیغم نتوانیم نشست

بی غم عشق تو یکدم نتوانیم نشست
چیست دانی غرض از عشق، نشستن با هم

پس غرض چیست که با هم نتوانیم نشست؟
غیر خوبان جهان مردم عالم هیچند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Töhfeyi-Sami, bölmə 174

از همان طایفه است اکثر اوقات بوزارت اتراک اشتغال داشت این مطلع و بیت از اوست :تا هر زمان ز عشق نوایی نمیرسد

1 min
Töhfeyi-Sami, bölmə 175

اصلش از اصفهان است، چون تقریراتش در وجه معقولی و ادای کلماتش در نهایت شیرینی و مقبولی، من او را خوش لهجه گفته ام اگر کسی سخن گفتن او شنیده باشد داند که اسمی است با مسمی از فرزندان کمال الدین اسمعیل مشهور است و در علم سیاق و معاملات دیوانی بی بدل خصوصا در شعر، در همه اصنافی شعر گفته و در هجو بی مثل است در جواب این قصیده ی امیدی که گفته :کنون کاز سر سرو و پای صنوبر

1 min
Töhfeyi-Sami, bölmə 176

از بزرگ زاده های شیراز است در امانت و دیانت و راست قلمی در این قلمرو بی شریک و انباز، مدتی است که در دفترخانه همایون به استیفای دفتر خاصه شریفه سرافراز است فی الواقع که تا مفرد نویس قضا و قدر جمع و خرج افراد بشر را حسب المفصل به تنقیح داده همچون او جوانی محسوب و هنرمند بگوشواره ظهور و میزان دهور و مرور نیاورده خصوصا در شعر ید بیضا دارد و خیال انگیزی او در مثنوی بسیار نازک و پر چاشنی واقع شده تخلص او نویدی است در صغر سن، کتاب جام و جمشید گفته این چند بیت در صفت حسن از آن کتاب است :دهانش را صفت چون حد من نیست

1 min
Töhfeyi-Sami, bölmə 177

ولد شاه عنایت الله دیلمی بود در سنه خمس و خمسین و تسعمایه وفات یافت این بیت از اوست :کشیده اشک برویم ز روی دیده خطی

1 min

Poems by other poets