ولد خلیفه هدایت الله اصفهانی است از سادات بزرگ آنجاست . جوانی متقی، فاضل درویش نهاد است و همیشه رعایت اهل استحقاق می نماید و اغلب بدرس و افاده مشغولی می فرماید این رباعی از اوست .

شمعی که بسوخت جان غم پروردم
تا گفت که پروانه خویشت کردم

می میرم اگر نمی روم نزدیکش
میسوزم اگر بگرد او میگردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets