نزد ایشان زفهم و وهم و گمانواجب است دایماً وجود زمان

باز قومی دگر از ایشان همممتنع گفته مقتضای عدم

در ضلال مبین هم این و هم آناعتباری است خود وجود زمان

نقطه و حال جزو مقدار استمابقی جمع وهم و پندار است

تو همان وقت را نگه میداربرهان خویش را از این پندار

مکن ای دوست فوت فرصت حالگه به ماضی و گه به استقبال

حالیا حال را ز دست مدهتو چه کاری به گفتۀ کِه و مِه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets