چون بر انواع اوفتاد افعالمختلف گشت از آن سبب اقوال

گاه قسری و گه طبیعی بوددر ارادی فتاد گفت و شنود

بوالحسین و ابوالمعالی ماهر دو قایل به مذهب حکما

فعل بنده ز قدرت بندهگفته، وان باز ز آفریننده

باز استاد هر دو قدرت راشرکتی داده بهر علت را

متکلم میان جبر و قدرگفته قول دگر و فیه نظر

قدری این همه زخود گیردخویش را اصل نیک و بد گیرد

از سر جهل خود به وفق مرادشبهه​ای چند کرده​اند ایراد

گفت: گر جمله زوست چیست جزاظلم کردن براو چو نیست روا

او کند جمله پس مرا گیردخود چرا کرد یا چرا گیرد

بد از او در وجود چون آیدبد شود نیک و این نمی​شاید

امر مالایطاق بیداد استعقل از این شک و شبهه آزاد است

شبهۀ آنکه گبر بی دین استگر بدانی بعینه این است

اصل توحید می​کنند ابطالاز سر جهل و حکمت افعال

عقدۀ شک و شبهه را همه حلکرده ایزد بقول «لاتسأل»

آنکه بد می​کند به قول تو همهست مخلوق حق ز عین عدم

بد ز خود گیر یا خود از شیطاناو ز حق باز شبهه گشت همان

چونکه حق کرد اصل آنچه شر استبد خود این است و بل ز بد بتر است

چند خود را به دست دیو دهیبد مبین تا ز هر بدی برهی

نیک و بد چون همه از او بینیهرچه بینی همه نکو بینی

آدمی نبود آنکه او ز چراچون خر افتاد روز و شب به چرا

گل معنی به دم بیازردیهر چه دیدی بدان چرا کردی

چیست تفسیر ظلم بر اطلاقجز تصرف به غیر استحقاق

از خداوند نیک و بد، زن و مردظلم را کی توان تصور کرد

مالک ملک بر حقیقت اوستهر بدی کو کند همه نیکوست

تا تو در خویش مبتلا باشیدوست خود، دشمن خدا باشی

کار او را همه ز خود بینیلاجرم نیک را تو بد بینی

هیچ خود بین نکو نخواهد دیدهم بر این ختم گشت گفت و شنید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love