چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بودچه شد که بر سر مهر آمدی، وفا کردی؟

منم که جور و جفا دیدم و وفا کردمتویی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

بیا که با همه نامهربانیت، ای ماه!خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی

بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد، کسنپرسد از تو که «این ماجرا چرا کردی؟»

زکات قامت چون سروِ ناز و زلفِ دوتابیا که پشت من از بارِ غم دوتا کردی

منت به یک نگهِ آهوانه می‌بخشمهر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی

اگر چه کار جهان بر مراد ما نشودبیا که کار جهان بر مراد ما کردی

هزار درد فرستادیم به جان، لیکنچو آمدی همه آن دردها دوا کردی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کلید گنج غزل‌های شهریار توییبیا که پادشه ملکِ دل گدا کردی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love