ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازتوی زلف کمندین، من و شب‌های درازت

شب‌ها منم و چشمک محزون ثریابا اشک غم و زمزمهٔ راز و نیازت

خود کیستی ای نغمه‌نوازندهٔ بی‌سیمامشب به جگر می‌خورَدَم زخمهٔ سازت

بازآمدی ای شمع که با جمع نسازیبنشین و به پروانه بده سوز و گدازت

سر کن به شب و نالهٔ شبگیر من ای دلتا شبرو عشقیم نشیب است و فرازت

خوانند نمازم من اگر قبله ندانمای کعبهٔ دل‌ها که بخوانم به نمازت

گنجینهٔ رازی‌ست به هر مویت و زان مویهر چنبره ماری‌ست به گنجینهٔ رازت

ای سیب بهشتی به لب و گونهٔ گلگونداغ است دلِ لاله که دیوی زده گازت

در خویش زنیم آتش و خلقی به سر آریمباشد که ببینیم بدین شعبده بازت

صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بارای جادهٔ انصاف ندیدیم ترازت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهری به تو یار است و غریب این همه محرومای شاه بنازم دل درویش‌نوازت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love