چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزدسپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

عروس خاوری از پرده برنیامده چرخهمه جواهر انجم به پای او ریزد

بجز زمرد رخشنده ستاره صبحکه طوق سازد و بر طاق نصرت آویزد

شب فراق چه پرویزنی بود گردونکه ماهتاب به جز گرد غم نمی‌بیزد

به جان شکوفه صبح وصال را نازمکه غنچه دل ازو بشکفد به نام ایزد

به عشق‌های جوانانه حسرتم، آریچگونه یاد جوانی هوس نینگیزد

متاع دلبری و حال دل سپردن نیستوگرنه پیر هم از عاشقی نپرهیزد

صفای عشق و محبت گر از جوان یا پیربه مردمی که به نامردمی نیامیزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تو شهریار به بخت و نصیب شو تسلیمکه مرد راه به بخت و نصیب نستیزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love