آمد آن شاهد دل برده و جان بازآوردجانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد

اشک غم پاک کن ای دیده که در جوی شبابآب رفته است که آن سرو روان بازآورد

نوجوانی که غم دوری او پیرم کردباز پیرانه سرم بخت جوان بازآورد

گل به تاراج خزان رفت و بهارش از نوتاج سر کرد و علیرغم خزان بازآورد

پرئی را که به صد آینه افسون نشدیدل دیوانه به فریاد و فغان بازآورد

آزمودم ملکوتی ملک رحمت رادر دل شب به یکی ناله توان بازآورد

دست عهدی که زدش بر در دل قفل وفادرج عفت به همان مهر و نشان بازآورد

تیر صیاد خطا رفت و ز دیوان قضاپیک راز آمد و طغرای امان بازآورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهریارا ز خراسان به ری آوردش بازآن خدائی که هم او از همدان بازآورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring