تا هستم ای رفیق ندانی که کیستمروزی سراغ وقت من آئی که نیستم

در آستان مرگ که زندان زندگیستتهمت به خویشتن نتوان زد که زیستم

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گلیک روز خنده کردم و عمری گریستم

طی شد دو بیست سالم و انگار کن دویستچون بخت و کام نیست چه سود از دویستم

خود مدعی که نمرهٔ انصاف اوست صفردر امتحان صبر دهد نمره بیستم

گر آسمان وظیفهٔ شاعر نمی‌دهدگو نام هم به خفیه بلیسد ز لیستم

سرباز مفت این همه درجا نمی‌زندسرهنگ گو ببخش به فرمانِ ایستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گوهرشناس نیست در این شهر شهریارمن در صف خزف چه بگویم که چیستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets