مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم

دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روزخوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم

تا زلف و رخت بردمد از سایه و روشناز شاخهٔ سرو چمن آویخته بودیم

غربال به کف نقرهٔ خواب‌آور مهتابتا عطسهٔ مستان سحر بیخته بودیم

با گریه خونین من و خنده مهتابآب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم

از چشم تو سرمست و به بالای توهمدستصد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویشما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love