کژ خاطران که عین خطا شد صوابشانمخراق اهل مخرقه مالک رقابشان

خلقند پر خلاف و شیاطین مر انس راننگند و هم ز ننگ نسوزد شهابشان

بر باطلند از آنکه پدرشان پدید نیستوز حق نه آدم است و نه عیسی خطابشان

رهبان رهبرند در این عالم و در آننه آبشان به کار و نه کاری به آبشان

همچون خزینه خانهٔ زنبور خشک سالاز باد چشمه چشمه دماغ خرابشان

جان‌شان گران چو خاک و سر باد سنجشانبی‌سنگ چون ترازوی یوالحسابشان

چون قوم نوح خشک نهالان بی‌برندباد از تنود پیرزنی فتح بابشان

ابلیس وار پیر و جوانند از آنکه کردابلیس هم به پیرو مصحف خطابشان

در مسجدند و ساخته چون مهد کودکانهم آب خانه در وی و هم جای خوابشان

هم لوح و هم طویله و ارواح مرده رااجسام دیو و چهرهٔ آدم نقابشان

دلشان گسسته نور چو شمع و ثاقشاندینشان شکسته نام چو اهل حجابشان

ایشان ز رشک در تب سرد آن‌گهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان

هستند از قیاس چو فرسوده هاونیسر نی و بن همیشه ز سودن خرابشان

این شیشه گردنان در این خیمهٔ کبودبینام چون قرابه به گردن طنابشان

زنبور نحل و کرم قزند از نیاز و آزرنج و وبال حاصل تاب و شتابشان

چون دهر کس فروبر و ناکس برآورندز آن در وفا چو دهر بود انقلابشان

بیش از بروتشان نگذشته است و نگذرداشعارشان چو دعوت نامستجابشان

از آب نطقشان که گشاید فقع که هستافسرده‌تر ز برف دل چون سدابشان

از طبع خشکشان نتوان یافت شعر ترنیلوفر آرزو که کند از سرابشان

سحر حلال من چو خرافات خود نهندآری یکی است بولهب و بوترابشان

کورند زیر طشت فلک لاجرم ز دوربنماید آفتابهٔ زر آفتابشان

سرسام جهل دارند این خر جبلتانوز مطبخ مسیح نیاید جو آبشان

جایم فرود خویش کنند و روا بودنفطند و هم به زیر نشیند گلابشان

چون ماهی ارچه کنده زبانند پیش منچون مار در قفا همه زهر است نابشان

تا خاطرم خزینهٔ گوگر سرخ شدچون زیبق است در تب سرد اضطرابشان

ایشان ز رشک در تب سرد آنگهی مراکردند پوستین و نکردم عتابشان

ایمه جوابشان چه دهم کز زبان چرخموتوا بغیظکم نه بس آید جوابشان

تیغ زبانشان نتواند ببرید مویگر من فسن نسازم ازین سحر نابشان

وین ناوک ضمیر مرا پر جبرئیلکرد است بی‌نیاز ز پر عقابشان

دلشان ز میوه‌دار حدیثم خورد غذاانجیر خور غریب نباشد غرابشان

گر نان طلب کنند در من زنند از آنکبی‌دانهٔ من آب زده است آسیابشان

روباه وار بر پی شیران نهند پیتا آید از کفلگه گوران کبابشان

گر کرده‌اند بیژن جاه مرا به چاههم من به آه صبح بسوزم جنابشان

من رستم کمان کشم اندر کمین شبخوش باد خواب غفلت افراسیابشان

خاقانیا ز غرش بیهوده‌شان مترسجز آب و نار هیچ ندارد سحابشان

بر چهرهٔ عروس معانی مشاطه‌وارزلف سخن بتاب و ز حسرت بتابشان

ای مالک سعیر بر این راندگان خلدزحمت مکن که زحمت من بس عذابشان

در هفت دوزخ از چه کنی چار میخشانویل لهم عقیلهٔ من بس عقابشان

Sırf yalandır qəlbi əyri kəslərin dil əzbəri,Fitnə əhli onların olmuş hər işdə rəhbəri.

Şeytan övladı olub, girmişlər insan cildinə,Xəlqə olmuşlar ləkə, bundan utanmaz üzləri.

Bilməz özləri belə kimdir atası onların,Bu cəhətdən Adəmə, İsaya var nisbətləri.

Bu cahanda hər biri röhbanü rəhbər olsa da,Yoxdur əslində nə din, nə doğru yolla işləri.

İl quraqlıq keçsə, adətdir, pətəklər boş qalar,Kəlləsi boş bu həriflər yelbeyindir, sərsəri.

Canları torpaq ağırlıqda, yelölçən başları,Oxşayır daşsız tərazuyə, qurublar məhşəri.

Bir quru barsız ağacdırlar o Nuhun qovmutək,Bir qarının təndirinə bağlanıb ümmidləri.

Həm qoca, həm gəncləri iblisin ardınca gedər,Bunların Əhməd deyil, iblis olub peyğəmbəri.

Məscid olmuş onlara sanki uşaqtək bir beşik,Yəni, həm yatmaq yeri, həm də rahatlanmaq yeri.

Lövhüdə, mənzildə olmuşlar meyidlər ruhutək,Üzdə insan, cismdə xatırladarlar divləri.

Onların qəlbi sönüb dostluqlarının şəmitək,Mütləqa bədnam olub arvadlarıtək dinləri.

Var yeri, mən onları göhnə həvəngə oxşadam,Başları yoxdur, həmişə zərbə almış dibləri.

Göy çadır altında bu şişəboğazlar daima,Bir sürahidir, salınmış kəndirə gərdənləri.Bir barama qurdutək acgözdür onlar, lovqarın,Bal arısıtək, odur, bitmir yenə istəkləri.Mərdi alçaldıb, tutar namərdi dövrantək uca,Onların dövran kimi yoxdur vəfada əlləri.Cütləşib halqa-qıfıltək, oldular erkək-dişi,Xeyrə yol bağlandı, doğdu, bəslədi onlar şəri.Lovğalıqla özlərindən dəm vurarlar daima,Büsbütün əşan boş, naxış olar dəvətləri.

Onların nitqi suyunda bəslənilməz bir fıdan,Qəlbi qardan da soyuq əşxasdır natiqləri.

Ummayın tər şerlər doğsun quru bir təbdən,Kim deyər: gördüm şoranlıqda bitən nilufəri?

Qoysalar da şerimə qarşı cürük hədyanları,Bu-Türabın qarşısında Bu-Ləhəbin yox yeri.

Çərxin altında uzaqdan baxsalar dörd bir yana,Aftafanı afitab kimi görər kor gözləri.

Sərsəm olmuşlar bu eşşəklər cəhalətdən, fəqət,Gəlməz İsa mətbəxindən bir ulaqtək yemləri.

Özlərindən çox aşağıda verirlər yer mənə,Neftdir onlar, mən gülabam, doğrudur təbirləri.

Sussalar da mən olan yerdə necə dilsiz balıq,Daldada əfı ilantək var zəhərli dilləri.

Mədənindən təbimin altun saçarkən aləmə,Dəhşətə düşmüş civətək daşlanar xatirləri.Canları tutmuş üşütmə, titrəyərlər qibtədən,Kürk edib də, üstünə çəkmiş adımı hər biri.

Onlara sanki dilimdən asiman vermiş cavab,"Hirsinizdən partlayın!" - Mən də dedim bu sözləri.

Dil qılıncı onların bir tük də kəsməzdi belə,Sözlərim oldu bütöv, onlar itiltdi xəncəri.

Cəbrayıl könlüm xəndənginə özü vermiş qanad,Ehtiyacım yox, hərifdən istəyəm quzğun pəri.

Onların qəlbi kəlamım meyvəsindən barlanar,Qarğalar əncir yeyər, məhrum edər bülbülləri.

Bir çörək almaq üçündür - hey döyərlər qapımı,Bir dəyirman üstə getməzlər ki, yoxdur dənləri.

Sümsünərlər şir dalınca tülkütək bunlar mənim,Bəlkə ceyran dümsüyündən lay ola nemətləri.

Şənimə Bijən kimi dar bir quyu olmuş məkan,Sübh vaxtı yandırar ahım odu düşmənləri.

Rüstəməm, əldə kamanım, durmuşam mən pusquda,Qəflətə dalmış nə xoş Əfrasiyabın gözləri.

Qoy haray salsınlar onlar, qorxma, Xaqani, sənə,Su olub, od olsalar da, çatmaz əsla gücləri.

Ver bəzək, hör zülfünü məna əliylə şerinin,Çatlasın bağrı rəqibin, görcəyin o dilbəri.

Ey cəhənnəm maliki! Sən onlara vermə əzab!Hər sözüm oddur mənim, olsa əgər qeyrətləri.

Çarmıxa yeddi cəhənnəmdə çəkirsən, çəkmə qəm,Mən varamsa, arizu eylər cəhənnəm özləri.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets