پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزودکرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود

لشکر عشق تو باز بر دل من ران گشادگر همه در خون کِشد، پشت نباید نمود

دل ز کفم شد دریغ سود ندارد کنونسنگ پیاله شکست گربه نواله ربود

زآتش هجران تو دود به مغزم رسیداشک ز چشمم گشاد مایهٔ اشک است دود

عشق چو یکسر بود هجران، خوش‌تر ز وصلباده چو دُردی بود دیر نکوتر که زود

کشتن من یاد کن، یاد دگر کس مکنگوش مرا مشنوان آنچه نیارم شنود

چشم سیاه تو دید دل ز برم برپریدفتنهٔ خاقانی اَست این دلِ کورِ کبود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation